گاهی مدیری در جلسه مشاوره منابع انسانی می‌گوید: «من همیشه به کارکنانم می‌گویم حرف بزنید، نظر بدهید، انتقاد کنید؛ اما هیچ‌کس چیزی نمی‌گوید.» وقتی با چنین شرایطی مواجه می‌شوم، قبل از هر چیز دو موضوع را بررسی می‌کنم. اول اینکه آیا اصلاً افرادی را استخدام کرده‌اید که اهل گفت‌وگو باشند؟ بعضی نیروهای انسانی اساساً تسک‌محورترند.
یکی از گلایه‌هایی که مدیران در جلسات مشاوره منابع انسانی زیاد مطرح می‌کنند این است: «چرا باید برای هر کاری چند بار پیگیری کنم؟» «چرا وقتی ددلاین مشخص می‌کنم، باز هم کار سر وقت تحویل نمی‌شود؟» اما وقتی یک کارمند کاری را دیر تحویل می‌دهد، قبل از اینکه بگوییم «بی‌مسئولیت است»، باید ببینیم اصلاً آن
یکی از جمله‌هایی که در جلسات مشاوره منابع انسانی از بعضی مدیران می‌شنوم این است: «این کارمند چند سال است با ما کار می‌کند، اما رشد نکرده.» قبل از اینکه درباره کارمند قضاوت کنیم، باید یک سؤال مهم‌تر بپرسیم: وقتی می‌گوییم یک کارمند رشد نکرده، دقیقاً از چه رشدی حرف می‌زنیم؟ رشد می‌تواند در مهارت
اگر چند نیروی خوب در سالن دارید اما هنوز با بی‌نظمی، اختلاف بین کارکنان، افت کیفیت خدمات، ترک نیرو یا وابستگی مشتریان به یک آرایشگر خاص درگیر هستید، مشکل از کمبود نیروی متخصص نیست. در بسیاری از سالن‌ها، مسئله اصلی نبود یک سیستم مدیریت منابع انسانی است. مدیریت منابع انسانی سالن زیبایی فقط به استخدام
ممکن است یک تعمیرکار از نظر فنی بسیار قوی باشد، اما مشتری در پایان از خدمت او ناراضی باشد. چرا؟ چون تجربه مشتری فقط به این بستگی ندارد که دستگاه در نهایت روشن شده یا نه. مشتری از همان تماس اول شروع به قضاوت می‌کند: آیا تعمیرکار می‌داند برای چه سفارشی تماس گرفته؟ سر وقت
مدیر به یکی از کارکنانش می‌گوید: «از این به بعد این بخش با تو؛ خودت تصمیم بگیر و جلو ببر.» اگر کارمند واقعاً اجازه تصمیم‌گیری داشته باشد، این می‌تواند نشانه اعتماد و فرصتی برای رشد باشد. اما اگر فقط مسئولیت به او منتقل شود و برای هر تصمیم همچنان نیاز به اجازه مدیر داشته باشد،
خیلی از کارمندان در ارتباط با مدیرشان بین دو رفتار اشتباه گیر می‌کنند: یا آن‌قدر محتاط‌اند که تقریباً درباره هیچ‌چیز نظر نمی‌دهند، سؤال نمی‌پرسند، مخالفت نمی‌کنند و حتی وقتی مشکلی وجود دارد سکوت می‌کنند؛ یا تصور می‌کنند حرفه‌ای‌بودن یعنی بتوانند هر چیزی را در هر زمان و با هر ادبیاتی به مدیر بگویند. هیچ‌کدام درست
ممکن است در یک کسب‌وکار چند نیروی بسیار خوب داشته باشید؛ یک فروشنده حرفه‌ای، یک مدیر باتجربه، یک کارشناس پشتیبانی مسئولیت‌پذیر و چند نیروی اجرایی قوی. اما آیا کنار هم قرار گرفتن چند فرد توانمند به‌تنهایی باعث موفقیت کسب‌وکار می‌شود؟ نه. اگر هرکس فقط کار خودش را ببیند، اطلاعات درست منتقل نشوند، واحدها تصمیم‌های متناقض
نیرویی را پیدا کرده‌اید که تقریباً همان چیزی است که دنبالش بودید. رزومه مناسب است، مصاحبه خوب پیش رفته، تجربه و مهارت فرد با شغل همخوانی دارد و حتی در پایان جلسه هم احساس می‌کنید دو طرف از گفت‌وگو راضی بوده‌اند. پیشنهاد همکاری را ارسال می‌کنید. اما پاسخ می‌آید: «ممنون از پیشنهاد شما، تصمیم گرفتم
«نمی‌دانم چرا رفت؛ شرایطش که بد نبود.» این جمله را در جلسات مشاوره منابع انسانی از مدیران زیادی شنیده‌ام. کارمند تا همین چند وقت پیش کارش را انجام می‌داد، عملکرد خوبی داشت، شاید حتی یکی از قابل‌اعتمادترین نیروهای مجموعه بود؛ اما ناگهان استعفا می‌دهد. از نگاه مدیر، استعفا ناگهانی است. اما از نگاه کارمند، معمولاً
کلینیک زیبایی، یک صنعت خدمات محور است و کیفیت خدمات به صورت مستقیم به عملکرد پرسنل وابسته خواهد بود. با این وجود، متاسفانه بسیاری از کلینیک‌ها همچنان با چالش‌هایی در رابطه با نیروی انسانی موردنیازشان مواجه هستند؛ همین موضوع باعث شده حتی تجهیزات پیشرفته و فضای لوکس کلینیک هم نتواند آنطور که باید، اعتماد مشتریان
سال‌هاست در جلسات مشاوره کسب‌وکار آکادمی پاکراه، جمله‌ای را با شکل‌های مختلف از بعضی مدیران می‌شنوم: «کارمند من حقوق می‌گیرد؛ پس وظیفه‌اش است کارش را درست انجام دهد.» این جمله در ظاهر غلط نیست، اما برای ساختن یک کسب‌وکار قدرتمند، به‌شدت ناقص است. کارمند در برابر کاری که انجام می‌دهد حقوق می‌گیرد؛ همان‌طور که مدیر
ساعت ۵ یا ۶ صبح است. هنوز شهر کاملاً بیدار نشده، اما کسی که باید ساعت ۸ در محل کارش حاضر باشد، روزش را شروع کرده است. فرقی نمی‌کند زن باشد یا مرد؛ باید آماده شود، لباس مناسب بپوشد، مسیر را بررسی کند و تصمیم بگیرد با خودروی شخصی، تاکسی اینترنتی، مترو یا اتوبوس به
این روایت دفاع از هر تصمیم مدیریتی نیست؛ درباره خطایی است که وقتی بخش‌های نادیده یک کسب‌وکار را نمی‌بینیم، در قضاوت‌کردن مرتکب می‌شویم. روایتی واقعی از تکنسینی که مدیر شد و فهمید دنیای کارآفرینی از پشت صحنه، با چیزی که از خط مقدم دیده می‌شود فرق دارد. «آقا ایمان، اگر من مدیر یک شرکت خدماتی
